vignetmiddel

"Heel de Mens"
Praktijk voor psychosociaal therapie

 

Bezoek ook: Bosga-Mediation

© "Heel de Mens " - Webdesign - Art-Alternatives

roos

Home

Over de therapeute over de therapie Publicaties Contact

 

Wat voor samenleving  erft ons nageslacht
wat voor nageslacht  erft onze samenleving?

Door Willy-L Bosga - Zomer 2004©

Temidden van alle artikelen over aanvullende therapieën in de gezondheidszorg, wil ik graag aandacht vragen voor de vraag:
"Hoe gezond zijn de 21e eeuwers in 2025".

Als uitgangspunt nemen we twee bekende Nederlandse uitdrukkingen:
1. "Je bent wat je eet".
2. "Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst"
 
Bij de uitdrukking "je bent wat je eet" wordt vaak gedacht aan de voedings-en genotsmiddelen die we tot ons nemen, maar dat is slechts een klein onderdeel van onze totale voeding. In dit artikel wil ik me voornamelijk richten op de psychosociale-en de geestelijke voeding die we vanaf onze geboorte consumeren.

Laten we ons om te beginnen eens in alle rust bezinnen op de maatschappij zoals die op ons afkomt, de drukte op straat, op het werk, de vele mensen om ons heen met elk hun eigen gedachten en gevoelswerelden die ze zelden bij zichzelf houden, de terreur van de mobieltjes, we moeten altijd en overal bereikbaar zijn, de beelden op de t.v., snel, ongenuanceerd, vaak sensatiegericht en vooral vluchtig.
De radio, vaak harde muziek in winkelcentra, restaurants, berichtgeving met korte heftige items, hoe meer sensatie hoe beter de verslaggever zich lijkt te voelen.
En is er geen nieuws, dan wordt het wel gemaakt. Hoeveel gebakken lucht krijgen we per dag op deze manier binnen?
En dan de computer, Internet met zijn bombardement van gevraagde en vooral ook ongevraagde, vaak perverse informatie, de vele mailtjes die per dag binnen komen. De files waar we instaan, de agressie om ons heen en dan de landschapsvervuiling door middel van de reclameborden.

Hoe voelt u zich aan het einde van zo'n dag? En dan kunnen wij al deze informatie en prikkels nog enigszins naar waarde(loosheid) schatten. Wij kunnen zin van onzin scheiden.
Wij herkennen de sensatiezucht van de verslaggeving en wij beseffen de vluchtigheid van "het nieuws".
Wij herkennen het dominerende karakter van de reclame en de commercie.
Wij trappen daar niet meer in…..toch? Ja, wij zouden dat allemaal moeten kunnen, wij zijn groot en misschien zelfs wel volwassen, maar kinderen kunnen dat allemaal nog niet! Hoe denkt u dat zij zich voelen aan het einde van de dag?
Hoe ziet de dag van een kind anno 2004 er zo'n beetje uit?

Bij het opstaan staat de t.v. vaak al aan, onrust in beelden en geluid.
Vanaf veel te jonge leeftijd moet je al naar school, wordt je al getest en geëtiketteerd als zijnde een ………vul maar in en begint het drukke leven. De drukte op straat, opletten, uitkijken! Wat was er gisteren op het jeugdjournaal? 
"O ja, oorlog, ellende, schietpartijen op een school, nee hoor niet bij ons, wees maar niet bang…….."
Dan de vele naschoolse aktiviteiten, sporten, muziekles, partijtjes, rennen, vliegen, auto in-auto uit.
En niet te vergeten de computer. Spelletjes, wie elimineert de meeste mensen, sorry, "monsters"?
"Nee joh, dat zijn de slechteriken en kijk maar, hij staat weer op en dan begin je gewoon weer opnieuw."
Ja ze staan gewoon weer op, in spelletjes, maar niet in de echte wereld.
Wie leert onze kinderen het verschil tussen realiteit en de virtuele werkelijkheid?

Wij leven in een wereld van steeds meer, steeds harder, sneller, meer prikkels anders voelen we niets……….
"Wandelen in Oostenrijk? Nee joh, duiken in Egypte.
We gaan even een weekje Tanzania doen, we moeten er gewoon even uit, we zijn zo druk geweest.
Hoe bedoel je veel gedoe met reizen, nou ja, het is kort, maar je hebt wel zon.

Een lange rit voor de kinderen? O, daar hebben we geen kind aan, we hebben
sinds kort computerschermpjes op de hoofdsteunen van de voorstoelen en natuurlijk D.V.D,
ze hebben nergens anders (…..!) oog voor, nee hoor, die houden we wel bezig."

Heeft u zich ooit gerealiseerd hoeveel mensen er 24 uur per dag in beweging zijn op de wereld.
We reizen over het aardoppervlak, er boven en sommigen van ons zitten er ook nog eens onder.
Wat we ook doen, waar we ook naar op weg zijn, het gaat vaak met strijd, irritatie en agressie gepaard en dus met een stijgend gevoeld van onwelbevinden en zelfs in veel gevallen met een gevoel van fysieke en emotionele onveiligheid.
Dit kan zeer ziekmakend zijn. Het is in ieder geval niet heilzaam.
Beschouw nu eens alle indrukken, geluid, beelden en vervuiling die we via de t.v., de computer en de reclame
(ook via borden op straat en op de radio) bewust of onbewust tot ons nemen als eten.
Bij een dergelijke overdaad zouden we aan het eind van de dag zwaar misselijk zijn.
Sterker nog, we zouden ons letterlijk dood-eten. 


cornishwashday
 "Cornish Washday" Roseland - olieverf op doek - Alan King
(collectie Galerie "De Herkenning")

"Je bent wat je eet" geldt dus ook en in steeds sterkere mate voor datgene wat we als niet stoffelijk eten tot ons nemen.
Als iemand u een koekje aanbiedt kunt u zeggen, nee dank u, ik heb net gegeten.
Maar wie leert jonge kinderen nee zeggen tegen de cookies op het internet? 
Zijn ze zich ervan bewust dat ze voor die dag al meer dan genoeg prikkels naar binnen hebben gewerkt? 
Als je in dit verband spreekt over voedsel dan vraag je je af wat er gevoed wordt.
In ieder geval ons begeertelichaam. We willen steeds meer, internet werkt verslavend, evenals de computerspelletjes, want je wilt steeds meer scoren. In oorsprong is voedsel bedoeld als voeding voor de vitale organen, zodat de mens naar behoren zou functioneren.
Geestelijk voedsel was voor de ontwikkeling van onze ziel.
Tot de jaren vijftig was het zo, deed je zwaar lichamelijke arbeid, dan at je stevige kost en ging je vroeg naar bed, zodat je uitgerust weer opstond om aan de arbeid te gaan. Kinderen die nog in de groei waren kregen gezond eten en voldoende lichaamsbeweging, ze speelden veel buiten en gingen bijtijds naar bed. Tijden veranderen snel, maar het menselijk organisme verandert veel minder snel en je ziet dan ook dat de mens de huidige tijd eigenlijk fysiek en emotioneel vaak niet bij kan houden. Uitzonderingen daargelaten.
Er is in deze tijd een constante aanvoer van prikkels die ons via de zintuigen belaagt en vervuilt.
En je ervoor afsluiten is zo mogelijk nog schadelijker, want dan komen die prikkels onbewust toch binnen en sluit je bovendien de bewuste keuze ten aanzien van dat wat je wel en niet toelaat buiten.
We kunnen dus maar één ding doen en dat is ons bewust worden van de werkelijke aard van onze samenleving en van de wijze waarop wij in de wereld staan. Zijn wij in de wereld, of van de wereld?
Zijn wij gezond, of zijn wij ziekmakend?

Om deze vragen te kunnen beantwoorden moeten we ons buigen over de implicaties van onze tweede uitdrukking:
"wie de jeugd heeft, heeft de toekomst."

Heeft u zich ooit gerealiseerd dat dit in onze huidige tijd met name in negatieve zin geldt?
Wie
heeft momenteel de jeugd? De commercie. Wat doet de commercie met de jeugd? Inpakken.
Wat gebeurt er met iemand die is ingepakt? Zo één kan zich niet meer ontwikkelen tot een volwassen mens, maar zal voor de rest van zijn leven een groot mens blijven dat zich niet bewust is van de werkelijke waarden van het leven. Tenzij………deze mens uiteindelijk stukloopt in de waan van deze samenleving, zich omdraait en op zoek gaat naar de werkelijke zin van zijn aardse bestaan. Deze stukgelopen, murw gebeukte mens gaat op zoek naar geestelijk voedsel.
Hij heeft zich letterlijk ziek gegeten aan alle prikkels en inferieure voedings-en genotsmiddelen van deze natuur en hij is op zoek naar voedsel dat "heel" maakt, genezend voedsel. Deze mens zal zich eerst bewust moeten worden van het feit dat hij vanaf zijn geboorte is ingepakt door de waanwereld van de reclame en de (virtuele) wereld van de commercie.
De vraag is nu, kan de hedendaagse jeugd het in de toekomst nog opbrengen om de sluiers van de schijnwereld waarin zij zijn opgegroeid weg te nemen. Een kijkje te nemen achter de schermen van deze zinsbegoocheling?
Wie leert hen het verschil tussen echt en onecht?

Laten we voordat we verder gaan op dit onderwerp eerst even een klein stukje ontwikkelingspsychologie bekijken.
We beginnen bij het begin. Zuigelingen, peuters en kleuters zijn volkomen afhankelijk van de ouders.
De ouders zijn volkomen verantwoordelijk voor het jonge leven. Zowel in materieel als in immaterieel opzicht.
Met andere woorden, de totale voeding, fysiek en emotioneel is in handen, hart en hoofd van de ouders.
In de eerste 7 jaar van het leven komt de vorming en de opbouw van het fysieke lichaam tot stand en wordt het afweersysteem opgebouwd (als de vaccinaties dit tenminste niet blokkeren). Het kind heeft aan het einde van de eerste levensfase een zelfstandig werkend fysiek lichaam, maar nog geen zelfbewust werkend gevoels-en gedachteleven.
Wat niet wil zeggen dat het geen gevoelsbeleving of gedachteleven heeft, maar dit wordt nog grotendeels beïnvloed door de omgeving, het functioneert nog niet zelfbewust en daardoor hebben de meeste kinderen op deze leeftijd nog geen helder moreel besef en zijn ze, dientengevolge, ook niet verantwoordelijk  te houden voor eventueel immoreel gedrag.

Aan het einde van de eerste levensfase, zo rond de voltooiing van de gebitswisseling, wordt de basis gelegd voor de socialisatie van het kind. Dit is tevens de leeftijd waarop het kind naar de basisschool gaat.
Het kind komt vanuit de veiligheid van het gezin in de sociale groep van de klas.
Het schoolkind is bij uitstek een bewegingswezen. Door zich letterlijk in de wereld te bewegen, ontdekt het de wereld.
Het kind tussen 7-14 jaar gaat (ging) zelfstandig lopend, of per fiets de wereld in en beweegt zich daarin.
(tegenwoordig worden kinderen vaak bewogen - in de auto)

Hiermee wordt ook de coördinatie tussen waarneming en handeling opgebouwd.
Het kind ziet iets en gaat op weg, gaat op onderzoek uit, zelfstandig, zonder de ouders, maar is voor zijn fysieke en ook emotionele voeding nog wel grotendeels afhankelijk van de ouders.


jiani
"Twilight Trees" - pentekening - Eric Jiani

Daarna begint de pubertijd en richt de levensenergie zich op de ontdekking van de seksualiteit en de voortplanting.
Het kind richt zich, vanuit de sociale groep naar een ander individu en treedt in relatie met die ander, het maakt zich los van zijn ouders en gaat zelfstandig een eigen leven leiden. Aan het einde van de pubertijd, zo rond het 18e jaar is het kind fysiek volgroeid, heeft het een zelfstandig werkend gevoels-en gedachten leven en wordt het, ook wettelijk, in staat geacht om zelfverantwoordelijk te kunnen functioneren in de maatschappij. Wordt het tevens geacht een moreel besef te hebben.
(Vandaar ook dat de dienstplicht vroeger pas op 19 jarige leeftijd begon).

De vraag is echter:
welke morele voedingsstoffen zitten er in het huidige psycho-emotionele voedingspakket van onze cultuur?

En hiermee komen we weer uit bij de uitdrukking "wie de jeugd heeft, heeft de toekomst."
Het ziet er nu naar uit dat de jeugd vanaf 1 jaar al commercieel wordt ingepakt en daarna wordt geconsumeerd door de (financiële) machten die hier achter zitten. Er drijft een enorme, zeer subtiele  kracht achter deze planmatige inwerking op de met name de zeer jonge, ontvankelijke kinderen, een kracht die voor velen onkenbaar is.
Maar de uitvoerende macht die in dienst van deze kracht werkzaam is, wordt gevormd door mensen.
Dit hele gebeuren nu kan men omschrijven als je reinste zielemoord.

Ik wil hier graag even bij stil staan, want als we deze kwalijke ontwikkeling volgen dan zou het wel eens zo kunnen zijn dat er in het jaar 2025 nog maar weinig evenwichtige volwassenen zijn, maar dat we een samenleving krijgen van heel veel grote mensen die niet meer in staat zijn om een harmonisch sociaal leven te leiden.
We zijn de afgelopen jaren al diverse malen opgeschrikt door berichten dat jonge kinderen geweldsmisdrijven hebben begaan met dodelijke afloop. Houden we hierbij in gedachten dat de meeste kinderen tot een jaar of 14 nog geen helder moreel besef hebben en in deze levensfase voor een groot deel afhankelijk zijn van en beïnvloed worden door, het gevoels-en gedachteleven van de wereld om hen heen en, dientengevolge ook niet verantwoordelijk zijn te houden voor de gevolgen van hun immoreel en in onze ogen misdadig gedrag, dan begrijpen we ook de diepe tragiek van de kindsoldaten. Immers het jonge kind speelt oorlogje en heeft niet door dat de echte strijd waar hij/zij als kindsoldaat in betrokken wordt een heel andere lading heeft en op het moment dat dit doordringt tot het kind kan het zich hiervoor alleen nog maar afsluiten door middel van verdovende middelen. Letterlijk de pijn van het verliezen van hun kinderlijke onschuld verdoven.
Deze intense pijn van het bedrog vanuit de grote mensenwereld brengt vaak onherstelbare schade toe aan de ziel van het kind.
 

kindsoldaat
"Kindsoldaat" - foto beschikbaar gesteld door UNICEF


Als we dit laten bezinken, dan moeten we tot de conclusie komen dat deze kinderen simpelweg hebben gereageerd op de prikkels die zij vanuit de samenleving om hen heen hebben ontvangen. Nu is het nog maar een relatief kleine groep jonge kinderen die op een dergelijke primaire wijze reageert op de prikkels vanuit de steeds gewelddadiger wordende samenleving, maar dit aantal zal vermoedelijk hand over hand toenemen, want, één van de ontwikkelingen die we nu in de maatschappij waarnemen is de steeds sneller gaande ontstoffelijking.

In Nederland dagelijks 1.000.000 kinderen on-line!
Kinderen die zoals we al zagen de eerste 14 jaar van hun leven zeer gevoelig en onbeschermd zijn ten aanzien van prikkels van buitenaf, gaan steeds meer reageren op digitale opdrachten en indrukken, ze zijn ermee opgegroeid, ze weten niet beter. Krijgt een kind via een contact in een chatbox een opdracht, of suggestie dan zal het deze vaak uitvoeren, want het is gewend om de opdrachten van de computer domweg op te volgen (anders loopt het programma vast!)

Heel veel kinderen, maar ook volwassenen leiden een soort van dubbelleven.
Hun "normale" leven tijdens school en werktijd en daarnaast hun virtuele leven via internet.
Internet is anoniem en veel kinderen doen zich via een chatbox bijvoorbeeld ouder voor dan ze in werkelijkheid zijn.
Er wordt dan ook dienovereenkomstig op hen gereageerd en dat kan allerlei schadelijke gevolgen hebben voor het jonge kind.
Veel gevaarlijker wordt het als kinderen en volwassenen het internet gaan zien als de enige mogelijkheid om zich sociaal staande te houden, weer gezien vanuit de "veilige" anonimiteit, waarin je alles kunt zeggen wat je wilt en waarin je jezelf kunt voordoen zoals je dat wilt.
Velen, jong en oud, zijn op deze manier bezig om een alter ego op te bouwen.
Het is niet denkbeeldig dat dit op den duur wel eens zou kunnen leiden tot een volkomen ontwrichting van ons sociale leven.
Immers, de mens die in twee werelden leeft, de virtuele èn de natuurlijke, zal steeds verder van zichzelf vervreemden en zal op den duur niet meer weten wie hij nou werkelijk is.
Het gevolg is dat men zich terugtrekt in het veilige, zelfgekozen isolement van de virtuele wereld en dat is nu precies wat steeds meer jonge kinderen gaan doen. In plaats van buiten te spelen, te bewegen, de wereld verkennen en leren kennen, nemen ze zodra ze thuis zijn plaats achter de computer en verdwijnen ze in de virtuele wereld, waar niemand ze meer kan bereiken.

Hoe heeft dit zo kunnen komen en waar leidt het toe?
Laten we teruggaan tot het moment waarop de t.v. zijn intrede deed in de gezinnen met heel jonge kinderen.
Televisie werkt in zekere zin verslavend.
In veel gezinnen staat 's morgens vroeg nog voor het ontbijt, de t.v. vaak al aan.
Zelfs al kijk je niet bewust, de beelden en het geluid komen toch op de een of andere manier binnen en het verschijnsel mens heeft deze voeding 's morgens vroeg blijkbaar ook nodig, want anders zou het de t.v. niet aanzetten.
Wat is de zuigkracht van dit medium?  Om te beginnen de geraffineerde combinatie van beeld en geluid, een film zonder geluid(s-effecten) is half zo spannend. Zoals eerder gezegd, grote mensen, en volwassenen zeker, zouden in staat moeten zijn om ervoor te kiezen om zich niet in te laten pakken door een medium waarmee zeer subjectieve en vluchtige informatie wordt gegeven en schijnwerelden (soaps) hele generaties in hun greep houden.
Waarom hebben dan toch de meeste gezinnen tegenwoordig t.v.?

Omdat ze ermee zijn opgegroeid. En wie de jeugd heeft, heeft de toekomst.
Een kind dat met t.v. is opgegroeid kan er niet meer buiten.
En al kijkt men nog zo weinig, men kan er niet meer buiten!!

Hetzelfde geldt voor de invloed van computerspelletjes. Als een kind opgroeit met computerspelletjes die geweld belonen, en dat doen ze vrijwel allemaal, dan zal geweld onbewust worden geassocieerd met scoren en beloning.
Ben je als kind opgegroeid met de subtiele invloed van de teletubbies, dan is het nog maar zeer de vraag of je ooit nog zult afleren om "oh,oh" te zeggen. Ben je opgegroeid met coca-cola wees er dan maar zeker van dat je dit merk je hele leven trouw zult blijven.
Zo werkt de invloed van reclame, zo werkt de commercie.
Waarom richt de commercie zich op steeds jongere kinderen?
Omdat zij een zeer kapitaalkrachtige doelgroep zijn. Ze hebben veel meer geld te besteden dan vroeger.
Inderdaad, wie de jeugd heeft 'ingepakt', heeft de toekomst 'veilig gesteld'.

Maar wat voor toekomst wordt er dan beoogd?
We zien kinderen die van peuter af aan worden opgezogen door een statisch medium waardoor ze amper nog in beweging komen.
Een medium dat alle aandacht en concentratie vergt in een eenpuntige gerichtheid, want zowel het scherm waarop men zich richt als de stoel waarop men zit is slechts een kwart vierkante meter groot.
Denk je eens in, generaties wier leven zich grotendeels op een kwart vierkante meter afspeelt!
Generaties die alleen maar "commercieel bereid voedsel" tot zich nemen, generaties die niet meer weten hoe ze buiten moeten spelen en bewegen. Ga je de natuur in, dan toch niet zonder mobieltje of walkman, stel je voor dat je de dagelijkse hoeveelheid prikkels per minuut zou moeten ontberen als je buiten bent. De natuur zelf wordt vaak niet meer waargenomen, die prikkel is niet sterk genoeg meer.
Het is verbazingwekkend om te zien hoe wij, vanaf de begin jaren zeventig worden beziggehouden en dat wordt steeds maar erger.
Het lijkt wel alsof we geen rust en stilte meer mogen ervaren……. we zouden eens tot bewustzijn kunnen komen……..we zouden eens wakker kunnen worden uit de (commerciële)waan die ons gevangen houdt en we zouden eens zelfstandig kunnen gaan nadenken over de invloed van dat bombardement van prikkels dat zonder onderbreking op ons inbeukt………en we zouden eens kunnen gaan beslissen om "nee" te gaan zeggen.

Nee zeggen tegen de drogreden dat we t.v. hebben voor de opvoeding van onze kinderen; Nee zeggen tegen de computerspelletjes waarbij geweld beloond wordt; Nee zeggen tegen de drogreden dat uw kind op school buiten de groep zal vallen als ze niet meedoen aan bepaalde kleding'voorschriften' of minder t.v. mogen kijken.

Als kinderen buiten de groep vallen omdat hun ouders het besef hebben dat ze hen moeten beschermen, dan illustreert dat alleen maar de macht van de groep en tevens de kracht die wordt aangewend tegen de ontwikkeling van een ontwakend individueel bewustzijn dat tegen de stroom in gaat bewegen, op zoek naar ander, wellicht meer geestelijk voedsel.

Wij laten ons constant afleiden door met name de media die ingespeeld zijn op, of aanknopen bij de natuurlijke instincten van de mens: bewegingen + geluid à let op à mogelijk gevaar! Door deze instincten 24 uur per dag wakker te houden wordt de mens afgebogen van de stilte in het eigen hart, de plek waar de zoektocht naar het werkelijke leven begint.

Zijn deze aldus gemanipuleerde generaties fysiek volgroeid dan is de kans groot dat zal blijken dat velen psychosociaal verminkt zijn.
Het zou me niets verbazen als we in het jaar 2025 totaal andere  ziektepatronen te zien zullen krijgen.
Als de ontstoffelijking zich in dit tempo voortzet dan zouden ziektes wel eens niet meer de tijd kunnen krijgen om zich in ons fysieke lichaam te nestelen en zich daarin ook uit te werken. Dat zou bijvoorbeeld voor ernstige ziektes kunnen betekenen dat er tussen het moment waarop de ziekte wordt ontdekt, en het moment van overlijden een zeer korte periode van enkele maanden komt te liggen.
Ook is het niet ondenkbaar dat er een enorme toename van psychoses zal ontstaan, doordat we in 2025 te maken krijgen met de gevolgen van een sociaal isolement en een afgescheidenheid die in deze eeuw ontstaat door een veelvuldig verkeren in een virtuele wereld.
Men verliest het kontakt met de fysieke werkelijkheid.

"Je bent wat je eet" en "wie de jeugd heeft, heeft de toekomst." We kunnen concluderen dat onze voeding, in de breedste zin des woords, bepaald niet evenwichtig te noemen is. Dat we het voedsel dat wij consumeren, omdat we al niet beter weten (….?!…). aan onze kinderen zullen geven is onvermijdelijk.
Leven in een wereld waarin ondervoeding heerst is in veel gevallen ziekmakend en vaak dodelijk.
Leven in een wereld leven waarin overvoeding heerst is evenzeer ziekmakend en zelfs dodelijk vvor een evenwichtige karaktervorming.
In hoeverre hebben wij de jeugd nog bescherming te bieden tegen de overmacht van subtiele reclame, commercie, dwingende adviezen van de overheid op het gebied van de gezondheidszorg, denk aan de kruistocht tegen de homoeopathie, de morele dwang ten aanzien van de vaccinaties tegen kinderziektes.

In Prana nr. 68, december 1991/januari 1992 schreef ik een artikel over de oorzaak van agressie bij kinderen ten gevolge van vaccinaties. Helaas heeft de tijd me hierin gelijk gegeven en komt ook de medische wereld nu zo langzamerhand tot de conclusie dat veel onrust, allergie en agressie bij kinderen ontstaat vlak na de eerste BMR-prik.
We zien in de praktijk helaas dat de opbouw van het natuurlijke afweersysteem bij veel jonge kinderen sterk wordt bemoeilijkt doordat ze niet meer ziek mogen worden. Het aantal allergische kinderen is de laatste 10 jaar sterk toegenomen. We zien een schrikbarende toename van het aantal kinderen met gedragsmoeilijkheden, kijk eens hoevelen het label ADHD hebben gekregen en wat te denken van overgewicht bij jonge kinderen. De overheid luidt ten aanzien van dit laatste probleem inmiddels de noodklok.
Dit alles hangt samen met de wijze waarop wij de jeugd voeden, fysiek èn psycho-emotioneel.

Veel kinderen worden al vrij snel na hun geboorte door de ouders "verlaten".
De ouders werken vaak samen buitenshuis en er moet een "oplossing" komen voor het kind.
In het gunstigste geval wordt er gezorgd voor een constante en vertrouwde opvang in huis, die er altijd is als de ouders werken, een vaste oppas, die ten minste de eerste 7 jaren en liever ook nog de daarop volgende 5 jaar, voor het kind zorgt. Dan is in ieder geval de direkte omgeving een stabiele factor in het leven van het kind.
Helaas is dit een situatie die maar voor weinigen is weggelegd. In de meeste gevallen zal het kind echter naar een crèche worden gebracht vanwaar het onvoorwaardelijk doorstroomt naar de basisschool. Er is voor kinderen bijna geen ontsnappen meer aan.
Het was niet voor niets dat vroeger de kleuterschool pas op vier jarige leeftijd begon en de leerplicht pas bij 6 jaar.
Een jong kind moet de gelegenheid krijgen om in zijn eigen tijd en tempo te wennen aan zijn eigen direkte omgeving en aan de buitenwereld, zodat het op een natuurlijke manier zijn leef-en ervaringsruimte kan vergroten.
Ze krijgen bij wijze van spreken niet eens meer de tijd om in de kamer rond te kruipen en te onderzoeken waar die lichtstraal op de grond vandaan komt.

De eigen kleine vertrouwde wereld van het jonge kind is ingeruild voor de "grote mensen" wereld waarin een kakofonie van auditieve en visuele prikkels op het onbeschermde kind neerbeukt.
Het is niet "de veranderende maatschappij" die hiervoor verantwoordelijk is, maar wij, volwassenen, zijn verantwoordelijk.

Kunnen we het tij nog keren?
Nee, het tij kunnen we niet meer keren, daarvoor is het al te laat.
Velen zijn onopgemerkt in deze materiele stroomversnelling terechtgekomen. 
Velen kunnen er al niet meer buiten.

Kent u de reclame waarbij een bekende Nederlander wordt opgebeld met de vraag,
"maar zou je niet zus, moet je niet zo…?"
En waarop dan het antwoord luidt……
"Ja, maar nu even niet…."
Misschien is dat het antwoord: "Ik heb het altijd zo gedaan, maar nu even niet.", of nog beter:
"maar nu niet meer."
Het tij kunnen we niet keren, maar wij kunnen keren.
Wij kunnen ons omwenden en afstand nemen van de hectiek en de schijn van deze maatschappij.
Wij kunnen ons bewust worden van het geraffineerde spel dat gespeeld wordt met de wereld en de mensheid en wij kunnen ervoor kiezen om ons niet meer als pion in dat spel te laten gebruiken.
Daartoe hoeven we ons slechts bewust te worden van de samenleving om ons heen en onze huidige positie daarin, vervolgens kunnen we onszelf de vraag stellen, "is dit wat ik wil?" zo ja, ga dan bewust zo door en geniet ervan.
Zo niet, draai dan om en kies een andere weg, in het begin zal het lijken alsof dit een eenzame weg is, maar al snel zult u merken dat u niet de enige bent die deze weg bewandelt, dat er velen met u gaan.
Alleen maken zij geen lawaai, zij zijn veel minder op de voorgrond aanwezig.

bronkhorst
Mist" olieverf op doek - Harry Bronkhorst         
(collectie Galerie "De Herkenning")

Het is een stille schare die in deze wereld van illusies een ander pad heeft gevonden, een pad dat afbuigt van de gevangenschap zoals die in dit artikel is beschreven, een pad dat voor hen die het gaan, een pad van bevrijding is.
De één zal voor een mooi geplaveide snelweg kiezen, de andere voor een smal, bijna onbegaanbaar pad.
Het éne is niet beter of slechter dan het andere.
We kunnen alleen ons eigen pad gaan. Niemand kan voor een ander bepalen wat de juiste weg is.
Soms is het moeilijk om te aanvaarden dat anderen een keuze maken die niet de onze is, maar aangezien ieder mens moet handelen vanuit zijn eigen Staat van Zijn (de mens kàn niet anders), moeten we ook ieder mens daarin aanvaarden en dat geldt ook ten aanzien van onszelf. Wij moeten aanvaarden dat wij allen handelen vanuit onze eigen bewustzijnsstaat en gelukkig is die niet statisch.
We hebben het vermogen om te leren van onze ervaringen.
Laten we op basis van deze ervaringen als volwassen mensen bewuste keuzes maken, in het volste vertrouwen dat iedere bewuste keuze die we maken op dat moment de juiste keuze voor ons is, wetende dat ieder mens handelt vanuit de wetmatigheid: bewustzijnsstaat is levensstaat.

met vriendelijke groet,

portretje

 

Copyright
De grafische voorstellingen (waaronder de foto's) en tekst in deze website mogen niet zonder schriftelijke toestemming van de webmaster worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door druk, fotokopie, fax, overtypen of opslag in een geautomatiseerd gegevensbestand. Aanvragen voor toestemming dienen te worden opgevraagd via Contact